જાતે ખરી જા ડાળથી હવે ઓ પીળુંડા પાન તું,
છેલ્લું પાન ખરતાં લગી કંઈ પાનખર રોકાય નહી!
છેલ્લું પાન ખરતાં લગી કંઈ પાનખર રોકાય નહી!
ક્યાંક આઘો જઈને ધખ આ રણથી ઓ સૂરજ જરા,
આ ઝાંઝવાનાં જળ થકી કંઈ વાદળા બંધાય નહી!
વાદળ ને કહો કે વિસરે હવે ડગર આ નગર તણી-
પાકી છત ને છત્રી તળે કોઈ હવે ભીંજાય નહી!
પારા જેવી હરકતો આ ફલક પર ઝાકળ કરે,
રખે મરકતાં ફૂલની આંખો ભીની દેખાય નહી!
પૂરતાં શબ્દકોષ છે ને કેટલીય ભાષાનાં ચલણ,
આખર સુધી અક્ષર અઢીના મરમ તો’ય સમજાય નહી!
-ગુરુદત્ત ઠક્કર.
0 comments:
Post a Comment